Selecteer een pagina

Toen ruim zes jaar geleden onze zoon geboren werd, nam ik me voor om niet op mijn telefoon te kijken waar hij bij was. Ik wilde niet afgeleid worden in het contact met mijn kind en ik wilde hem niet leren dat contact op een scherm interessanter is dan echt contact. 

De eerste jaren ging dat vrij gemakkelijk. Als we samen waren, legde ik mijn telefoon boven op de boekenkast en we gingen spelen en de wereld ontdekken. Als de telefoon ging, nam ik op en als ik toch eens een berichtje moest sturen dat met ons samen te maken had, betrok ik hem bij het schrijven. 

Ik pakte nooit gedachteloos mijn telefoon waar mijn kind bij was en zo beschermde mijn babydreumespeuterkleuterzoon me tegen de onrust van een telefoonverslaving. 

Maar de laatste tijd veranderde er iets

Misschien is het erin geslopen tijdens de lock-down-periode en het home-schoolen. Ik had in die periode vanuit het niets enorm weinig tijd om te werken. Aan de ene kant genoot ik van dat onverwachte samenzijn met mijn gezin. We struinden door de weilanden op zoek naar kikkers en hommels en een ouderwets soort tijdloosheid daalde over me neer. 

Maar na een aantal weken miste ik mijn werk. Ik merkte ik dat ik steeds zocht naar acceptabele momenten om snel wat werkdingen te doen op mijn telefoon. Ik miste een deel van mijn leven en probeerde dat via die telefoon terug te vinden. 

Dat oppakken van die telefoon werd langzaam een gewoonte en een gewoonte werd langzaam een onrustige verslaving. Ik betrapte mezelf er de laatste tijd op dat ik steeds vaker die telefoon pakte. Éven tijdens het koken kijken of er nog mail is van die nieuwe klant, éven bij het jassen aandoen checken of er nog iets op LinkedIn gebeurt, éven iets opzoeken op internet.

Opeens zag ik tot mijn schrik dat ik gemiddeld twee uur per dag naar mijn telefoon staarde. Terwijl die periode van home-schoolen alweer tijden voorbij is en mijn werkzame leven weer volledig aanwezig. 

Ik voelde de onrust en de stress in mijn lijf. Als een junkie wilde ik steeds éven checken, bang om iets te missen, hopend op een beloning. 

Ik wil niet dat mijn telefoon als een navelstreng aan me vast zit

Ik schrok van die twee uur die er ongemerkt ingeslopen waren. Ik wil niet ’s avonds een uur later naar bed gaan, omdat ik nog éven iets bekijk op mijn telefoon terwijl ik eigenlijk een boek wil lezen. Ik wil niet die voortdurende afleiding in mijn hoofd terwijl ik verlang naar rust en leegte. 

Ik overwoog het kopen van een oude Nokia met een duo-sim-kaart. Ik wilde dan Nokia-dagen inplannen en smart phone-dagen. De optie klonk goed maar het stond me ook tegen om een éxtra apparaat te kopen om iets juist mínder te doen.

Kon het niet simpeler? 

Ik vroeg mezelf af waarom ik niet helemáál zonder smartphone zou willen. Wat is voor mij echt belangrijk en waardevol aan dat apparaat? 

Het antwoord was simpel: de camera, de notities, het internetbankieren, de podcasts, de muziek, en – als corona mijn reislustige kant weer wat ruimte gaat geven – de NS-app. 

Dat is het. Al het andere kan ik eigenlijk best missen, zei ik tegen mezelf. Of in elk geval heb ik daar geen telefoon voor nodig. Het zijn geen tools waar ik altijd bij wil kunnen, dus waarom gooi ik ze dan niet van mijn telefoon? 

Dus dat deed ik

Als eerste mijn twee social media-kanalen, LinkedIn en Twitter:  delete app. Dat voelde goed. 

Daarna mijn e-mail. Dat was een stuk spannender. Een ondernemer zonder Whatsapp én zonder mail op haar telefoon? Kan dat wel? 

Ik negeerde mijn twijfel. Mail is namelijk de állergrootste afleider die ik op mijn telefoon heb. Het is misschien handig dat ik altijd en overal bij mijn mail kan, maar ik wil die handigheid niet betalen met aandacht en rust. Dat zijn namelijk pas belangrijke tools. 

Als ik aan het werk ben, ben ik aan het werk. Met mijn laptop met mail. Dat moet voldoende zijn. 

Ik keek naar de overige apps op mijn telefoon

Wat was er nog over dat veel aandacht vraagt? Waar kan áltijd even in gescrold worden, waar is áltijd iets te vinden? 

Safari en Firefox staarden me aan. Internetbrowsers: de digitale konijnenholen zonder einde. Hoe vaak zoek ik niet “even” iets op en ga van daar naar het volgende en het volgende en het volgende? 

Firefox deleten was gemakkelijk, maar Safari bleek behoorlijk vast te zitten. Ik zocht het op en vond hoe je het diep, diep kunt verstoppen. Zo diep dat ik direct vergat hoe ik er ook alweer bij kan komen. 

Ik bedacht me dat ik een notitie zou kunnen maken als ik iets wil opzoeken wat echt van belang was. En dan kan ik dat later achter mijn laptop doen. Als het niet de moeite van een notitie waard is, is het ook niet de moeite van het browsen waard. 

Weg met de snoepjeswinkel

Omdat ik toch bezig was, stelde ik ook opnieuw in wat ik al eens eerder met veel plezier en rust had gedaan. Ik zette mijn telefoon op grayscale. Die tip komt van Tristan Harris, die vijf jaar lang bij Google werkte en nu onderzoekt hoe technologische vormgeving ons het beste kan beschermen tegen voortdurend afgeleid worden

Het is een maand later

Een maand is misschien nog niet zo lang, maar ik voel me zoals toen ik ruim twee jaar geleden mijn Facebook-account verwijderde. De eerste paar dagen was er onrust en greep ik naar mijn telefoon. Maar al snel merkte ik dat er niets te zien viel. 

Ik heb mijn telefoon saai gemaakt en er staat alleen nog op wat ik echt handig en belangrijk vind. Die paar berichten per dag op Signal zijn snel gelezen en mijn banksaldo is niet zo interessant en dynamisch dat ik daar vanuit onrust naar wil kijken. 

Ik merkte de afgelopen weken dat mijn systeem weer tot rust kwam. Mijn telefoon kan nu zelfs naast me liggen, zonder dat ik de neiging heb om ‘m te pakken. Er valt niets op te zien. 

Ik kan er mee doen wat ik van waarde vind en verder niets. 

En dat is de moeite waard. Ik heb sinds tijden weer een roman in amper een week uitgelezen, ik slaap dieper en rustiger en het opgejaagde gevoel zit in diezelfde prullenbak als al die apps. 

Wil jij ook een rustige telefoon? 

Zet dan in elk geval je telefoon op gray-scale en probeer dat een maand uit. Je zult merken hoeveel pijn het opeens aan je ogen doet op de momenten dat je ‘m even op kleur zet om bijvoorbeeld een foto te maken. 

En kijk daarna eens kritisch naar ál die apps op je telefoon. Welke zuigen vooral je aandacht op? Welke zijn werkelijk van waarde? Welke zijn echt nodig op je telefoon en welke zijn eigenlijk voldoende op je computer? 

Delete er eens een paar voor een maand en kijk wat er gebeurt. Ik ben benieuwd.  

P.S. nog een laatste tip: neem een horloge zodat je niet op je telefoon hoeft te kijken hoe laat het is. 

Niets missen? 

Ben jij een ondernemer met idealen en kun je wel wat hulp gebruiken bij het vertellen van jouw verhaal?
Schrijf je in en ik stuur je wekelijks inzichten over merkstrategie, storytelling en integere marketing. Welkom bij de club!